Lugatta fıkıh birşeyi derinlemesine bilmek, hikmetine vakıf olmak anlamına gelirken, ıstılahta da Ebu Hanife tarafından kişinin leh ve aleyhinde olan şeyleri bilmesidir, şeklinde tanımlanmıştır. Fıkhın kökleri Kur’an ve Sünnete dayanır. Fıkhın üç yönü vardır. Birincisi değişmeyen bazı temel naslara ve prensiplere dayanması, ikincisi, gelişebilen esnek bir özelliği haiz olması, üçüncüsü, bütün bu emir ve nehyin muktezalarının yerine getirilip getirilmemesinin bir sonucu olarak ahirette karşılaşılacak olan mücazat veya mükafattır. Dolayısıyla İslam fıkhı ne sadece nasla ne de sadece akılla izah edilebilir. Bu ikisinin birlikteliğinden -yalnız nassın öncülüğünde- oluşan ilahi vasıflı bir fıkıhtır. Bu vasfıyla hayatı düzenler, adaletin kaim olmasını ve müşterek hayrın hakim olmasını amaçlar.